Jan de Groot - digitaal
"De Boekjes"

Tussen 1994 en 2007 liet Jan de Groot negen boekjes het licht zien. Kleine uitgaven in eigen beheer, vormgegeven door Jannie de Groot. De oplage bedroeg meestal zo'n 500 genummerde exemplaren.

De teksten van de boekjes zijn op deze website te vinden, maar we stellen ze ook graag als goed afdrukbare PDF-bestanden ter beschikking.

DocumentenAanmaakdatum

Rangschik op : Naam | Datum | Hits [ Oplopend ]

Op 23 januari 2008 hebben we afscheid genomen van Jan de Groot, die vijf dagen eerder in het Hospice Gasthuis Groningen aan de Eendrachtskade was overleden.

Dit boekje bevat de verzamelde toespraken die tijdens de plechtigheid zijn uitgesproken, aangevuld met enige verhalen en anekdotes van vroeger uit de monden broers van Jan. Wij bieden het u aan als dank voor uw belangstelling en als herinnering aan Jan de Groot, uitgever met een rood hart.

Maart 2008

Honderd jaar geleden, op 5 januari 1907, verscheen in ons land een nieuw politiek-satirisch weekblad, dat zich in de Nederlandse persgeschiedenis een roemruchte positie zou gaan verwerven: De Notenkraker. ... met een jonge tekenaar, afkomstig van de Radebinnensingel te Groningen, die tot aan zijn dood in 1918 in niet geringe mate het gezicht van De Notenkraker zou gaan bepalen: Albert Pieter Hahn.


Dat een serie schoolboekjes (Ot en Sien) tot de klassieke kinderliteratuur kon gaan behoren danken we evenwel, naast alle waardering voor auteur Scheepstra, adviseur Ligthart en tekenaar Jetses, in de eerste plaats aan de uitgever die het initiatief nam en de regie voerde: aan E.B. ter Horst Junior. Aan hem zal dit werkje daarom gewijd zijn.
De intensiteit waarmee de meeste ajc’ers hun lidmaatschap hebben beleefd is doorgaans zo groot geweest, dat ‘eraan terugdenken’ in latere jaren voor zeer velen geen moeite kostte. ... we weten het allemaal: het verleden is iets heel moois als het flink gezeefd is door de tijd en door het geheugen. Maar ook dit besef, dat in wat hier volgt niet geheel afwezig is, vermag niet te verhinderen dat velen met mij hun jeugdbewegingsjaren als een rijke ervaring beschouwen, en net als ik blijven zeggen: dank je wel - ajc.
In dit werkje wil ik een beknopte karakteristiek geven van het korte leven dat Wij gegund is geweest, – van zijn ontstaan, het redactionele beleid en van enkele personen die daarin een rol hebben gespeeld, van de inhoud, van de vormgeving. En van het einde.
.. de dichter Ed Leeflang (1929) oordeelt in Ons Erfdeel 42, 1, 1999: ‘(…) dat nooit meer overtroVen Het boek voor de jeugd. Het is een lijvige, uitbundig geïllustreerde bloemlezing uit de wereldliteratuur. (…). Bij herlezing van die onuitputtelijke schat aan verhalen en gedichten overvalt je een diep respect voor de universaliteit en de zeg maar oecumenische smaak van de samenstellers. (…). En wat een uitgevers-idealisme’. De inhoud van dit boek is, zo schrijft hij, ‘een goudmijn’, nog steeds.
In dit werkje gaat het over een boek dat dateert uit 1906 en dat eveneens past in het hierboven aangeduide beeld: Kun je nog zingen, zing dan mee! Bijna een eeuw geleden behoorde het laten verschijnen van deze zangbundel ongetwijfeld tot de gelukkigste beslissingen die bij de uitgeverij P. NoordhoV zijn genomen. Wolters-NoordhoV mag deze vitale hoogbejaarde, nu in zijn 41ste druk, nog steeds tot een bijzonder onderdeel van het fonds rekenen.
Het was het afgelopen jaar, om precies te zijn in mei, honderd jaar geleden dat bij J.B.Wolters te Groningen van de hand van M.J. Koenen het Verklarend Handwoordenboek der Nederlandsche Taal verscheen. Dit woordenboek kan gezien worden als de stamvader van wat nu Wolters’ Handwoordenboek Nederlands/Koenen wordt genoemd, als 29e editie van de uitgave van 1897.

In het jaar waarin Rusland en Roemenië met succes oorlog voerden tegen Turkije om de ‘bevrijding’ van enkele Balkanstaten, verscheen te Groningen bij J.B.Wolters Bos’ Schoolatlas der geheele aarde in 29 kaarten: in 1877.

Wie was hij, deze P.R. Bos, die, met zijn opvolgers en met zijn uitgever en diens opvolgers, al zo lang een bijna niet weg te denken stempel op het onderwijs in de aardrijkskunde heeft kunnen drukken, en door welke eigenschappen van dit zo bijzondere ‘kaartenboek’ kan dat worden verklaard?

Schoolboeken zijn, door hun functie van informatiedragers van leerstof, een beproefd middel tot cultuuroverdracht binnen een bepaald politiek systeem. Uiteraard is daarbij vooral de jeugd in het geding. Autoritaire regimes onderkennen met het oog op hun ideologie het belang van die leeftijdsgroep en zijn er daarom altijd op uit alles bij jonge mensen uit de buurt te houden wat niet past bij de politieke doelstellingen waarmee zij hen in hun greep beogen te krijgen.